Krajobraz świata po Baśce eR

Basiu…
Twoja filozofia, Twoja psychologia, Ty, Twoje życie i twórczość to pełnia. Spełniło się – Twoje życie, Ty w nim. Podarowałaś mi unikatowe wydanie „Kokainy” z 1992 roku (Wydawnictwo Anagram) z dedykacją, że darujesz mi swój największy ból egzystencjalny (ja się rodziłam, kiedy to pisałaś – Ty odchodzisz, kiedy ja to piszę – mój największy ból egzystencji, który daruję również Tobie), i podziękowałaś mi w tej dedykacji, że jestem… Jestem, Basiu, w czasie, kiedy umierałaś, w momencie Twojego pochówku, w wielkich i smutnych chwilach życia; obawiam się, że nabawiłaś się chronicznego przyjaciela… Oprócz wielu innych chorób – zdarzyła Ci się ta miłość najwierniejsza i najczystsza, jak kocha się przyjaciół. Taka miłość była Ci przeznaczona, Twojej subtelnej duszy owianej niezwykłą aurą, która otacza po Twojej śmierci Twoją osobę i nas. Garstkę wybranych, nie boję się tego powiedzieć.

 – fragment książki.